transparente

Fisterra, a derradeira perla de occidente.

Era coñecida polos romanos como Finis Terrae: «a fin do mundo». Por se tratar do punto máis occidental do seu mundo coñecido, os romanos pensaban que alí remataba a vida. Aínda que hoxe sabemos que non é así, o seu magnetismo e maxia son indiscutibles. A liña do horizonte e o seu mar calmo fannos sentir que somos parte de algo máis grande, e convídanos a reflexionar sobre o que haberá alén do horizonte.

Como deixou escrito Modesto Fraga, Fisterra é simultaneamente a fin da terra occidental e unha porta de entrada ao descoñecido. Un mundo de soños, espiritualidade e misterio, que surxe naturalmente de toda unha inxente tradición de ritos ancestrais custodiados na memoria dos tempos.

FINIS TERRAE

Fisterra, Finisterre, Finis Terrae, a fin do mundo… existen moitas maneiras de nomear un lugar tan especial coma este. É un municipio da provincia da Coruña que pertence á comarca de Fisterra e constitúe o punto final do Camiño de Santiago. Trátase do «epílogo de Fisterra», no que os peregrinos teñen a oportunidade de visitar un total de nove municipios (Ames, Negreira, Mazaricos, Dumbría, Cee, Corcubión, Fisterra e Muxía). Unha etapa do Camiño onde gozar de vistas espectaculares, cantís e praias salvaxes.

GASTRONOMÍA

A gastronomía fisterrán baséase principalmente, como é de esperar dun pobo mariñeiro, no peixe e o marisco. No tocante aos mariscos, destacan o boi, a lagosta, a centola, a nécora, o lumbrigante, a vieira, os percebes e, por riba de todos, o longueirón. O longueirón é o produto típico do pobo; unha clase de marisco moi abundante na zona, dunha calidade excepcional.

Respecto ao peixe, adoita facerse cocido, á prancha ou á brasa. O peixe cocido prepárase en caldeirada con allo, o que se coñece mellor como «á galega». Trátase dun prato de extraordinaria calidade e cun sabor magnífico. Tamén merece unha mención especial a empanada; aínda que se trata dunha elaboración típica en toda Galicia, en Fisterra está especialmente boa.

A FIN DO CAMIÑO

Cómpre salientar que para moitos peregrinos Santiago de Compostela non é a meta espiritual do camiño; para moitos cumprirá esta función a Costa da Morte. É un traxecto que contén tamén un elevado grao de misticismo; un lugar afastado ao que todos desexan chegar para conseguir ver como se agocha o sol na infinidade do océano Atlántico; un lugar onde outrora se pensaba que morría.

Son nove os municipios visitados polos peregrinos: Ames, Negreira, Mazaricos, Dumbría, Cee, Corcubión, Fisterra e Muxía. Este camiño é designado como o epílogo de Fisterra ou prolongación do camiño. Para chegar a Fisterra hai que percorrer 89 quilómetros máis, mais asegurámosvos que paga a pena. Ademais, o camiño cara a Fisterra pasa xusto por diante da nosa porta.

Aínda que a prolongación cristián desde Santiago de Compostela cara a Fisterra (e tamén Muxía) comeza pouco despois do descubrimento do apóstolo Santiago, é a partir do século XIII, cando Fisterra se converte nunha meca de peregrinación. Unha prolongación que a día de hoxe segue a sumar adeptos, xa que ten diversos reclamos.

Moitos camiñantes deciden continuar o camiño atraídos pola posibilidade de consumar o seu itinerario no mar e polo desexo de coñecer a Costa da Morte; é unha das franxas costeiras máis maxestosas da Península Ibérica, e nela pódese gozar dun mar por intres bravío e por intres calmo.

 

Aínda que o nome deste litoral está vinculado ao seu perigo e a que nesta zona naufragaron ao longo da historia unha multitude de barcos, Fisterra posúe un dos mares máis silenciosos. Trátase dun itinerario onde se pode atopar o lendario do destino e a beleza do percorrido, dos máis sublimes en territorio galego tanto a nivel natural como patrimonial. Un lugar cheo de maxia e quietude con fermosísimos exemplos de arte románico, ademais das diversas tradicións que aínda conserva.